29 Ağustos 2011 Pazartesi

İnsanoğlu Nereye Kadar Kurar?

Facebookta hani bazen salak ölümlerin haberlerini verirler.. Bilmem kaç kişiye çağrı bıraktı, geri dönen olmayınca kendini öldürdü.. Yok efendim saf alkolü içti midesi delindi.. Kendini Pikaçu sandı damdan atladı.. Ben çok kızarım bunlara.. Biraz bencilce ama bu kadarda salak olmasalarmış, evrim teorisi işte, güçlü olan hayatta kalır falan derim.. Bunu içinde sürekli deme öyle insanın basireti bağlanıyor diye millet bana söylenir..

Hah işte dün gece tamda bu arkadaşların yanına baş köşeye oturuyordum.. Nefes almakla ilgili bir sorunum var benim.. Burnum düğme kadar olduğu için, ordan gelen oksijenin bu koca cüsseme yetmediği inancındayım.. Bu yüzden burun damlam hep baş ucumdadır.. Birde Vicks'im.. Bayılırım onun kokusuna.. Yatak, yorgan, oda deli gibi kokar..

Dün gece yine sabaha karşı yattım yatağa.. Sağa dön yok, sola dön yok.. Gün ağaracak nerdeyse, ben uyuyamıyorum.. Sabahda erken kalkıp kızlarla buluşcam, uyumama gerek.. Ya dedim nefesim biraz daraldı, biraz viksi süreyim ben en iyisi.. Böyle bolcana süründüm Vicksi.. Sonra derin bir nefes aldım.. Anaaa!!! Vicks burnuma kaçtı.. Ama öyle böyle değil.. Burun deliklerim her nefes aldığımda bildiğiniz buz küpü oluyor.. Bişi olmaz ya deyip uyumaya çalışmaya devam ettim ki, yutkunurken Vicks tadı aldığımı o an fark ettim..

Ahaa!! Aldımı beni bir telaş.. Allah'ım sonuçta ilaç bu.. Ağızdan almayınız falan diyo.. Ben bildiğin yuttum!! Ne senaryolar yazdım Allahım ne senaryolar..

Öylece ölüveriyorum.. Sabah annem nasılsa uyuyo bu diye bakmaya gelmiyo, öyle akşam ezana kadar kalıyorum.. Ama diyorum kızlarla buluşcam, gitmeyince arayacaklar elbet.. Sonra? Sonra beni bulacaklar.. Hastaneye gideceğiz.. Doktor hastayı kaybettik diyecek falan.. Bunlar kafamdan geçiyo, iyi güzelde asıl endişem ne? 3. sayfaya oradanda facebooka haber olmak.." Vicksle intihar eden kız, artık rahat nefes alıyor"..
"Kızın son sözü derin bir ohh çektim oldu"..

Sonra Arkdaşlarım çıkacak televizyona gözü yaşlı.. Çok canlı, hayat doluydu acımızı anlatamıyoruz falan diyecekler.. Eski sevgililer çıkacak "Yani beni bu kadar sevdiğini bilmiyordum acım büyük, konuşamıyorum" diye beyanat verecek.. Zavallı annem şaşkın.. Nasıl bunu başardığımı anlayamayacak..

Bir yandan kendi kendime "Saçmalama ya diyorum. Amma abarttın.Çocukken hep Vicks kullanırdık, damlamı vardı falan".. Diğer yandan arkadaşımın c vitaminiyle intihar etmeye çalışan seviglisi geliyor aklıma.. En çok ben gülmüştüm çocuğa.. Ailesi baygın bulup hastaneye kaldırmışlardı da, doktor midesini bile yıkamamıştı.. Bu kadar c vitamini görünce vücut sevinçten bayılmıştır demiş; birde "Bi ömür grip olmaz artık sizin oğlan" diye de kafa bulmuştu.. "Allahım diyorum hani insan birine güldü mü başına gelmeden ölmezmiş, benim kaderimde böyle mi olacak. Arkamdan ne diye gülecek doktor? Ciğerleri oksijen dolmuş bir ömür nefes almasa yeter mi diyecek?"

Ben tüm bunları kafamda kurarken, evet kalkıp bir su içeyim, bir şu ilacın yan etkisi var mı bakayım demedim.. Felaket senaryolarım, üçüncü sayfa başlıklarım ve arkamdan yazılan facebook iletilerim ile uykuya dalmışım.. Sabah uyandığımda şöylee deriiiiiiin bir nefes aldım.. Burun yanması yok.. Vicks tadı yok..

Az kalmıştı yani.. 3. sayfaya manşetten giriyordum, haberiniz yok..  Blog dünyasının acı kaybı olaraktan..