20 Ekim 2011 Perşembe

Benim Diyecek Lafım Yok Bu Gün..





Benim diyecek lafım yok bu gün.. Söylenmemesi gerekenler çoktan dökülmüş ortaya.. Her ağızdan çıkışında kelimeler utanıyor anlamlarından..

Sesler kaybolmazmış ya.. Döner dururmuş etrafımızda.. Onların seslerine karışıyor, utanmaz dillerde ses bulan cümleler.. Ve yine..yeniden.. tekrar.. Dualar yolluyoruz bizler..

Cennet bahçelerinde karşılaşmak umuduyla, yeniden doğuyoruz küllerimizden ve yeniden ve yeniden ve yeniden.. Taki geriye davullu zurnalı asker uğurlamalarının nidaları kalana kadar.. Ve yeniden dualarımızla umut doluyoruz.. Davullu zurnalı asker karşılamalarının geleceği günlere.. 

Biliyoruz.. İki çakıl taşıyla, bir kuru ağaç bağlamıyor insanı toprağa.. Ve biliyoruz.. Onların biz uğruna verdikleri ruhları yurt yapan toprağı..

Benim diyecek bir lafım yok bu gün.. Kaybolmazmış ya sesler.. Her yanda.. Her nefeste.. Her zerrede yankılanıyor işte.. Son sözü ruhlarıyla söyleyenlerin sesleri.. Sen demişsin.. Ben demişim.. O demiş ne fark eder.. 

 Dedim ya kaybolmazmış sesler.. Yankılanır dururmuş gök kubbede.. Tıpkı onların sesleri gibi.. Her sabah ve her akşam.. Her gece ve her gündüz.. Her güneş doğuşunda ve her yıldırımda.. 

Elinden gelen varsa.. Ruhları susturun.. Çünkü ölmekle bitecek değiliz biz..