28 Kasım 2011 Pazartesi

Bahaneni Görmedim Sanma..


garfield




Böyle bir garip içim bu günlerde.. Hem bir tedirgin hemde bir hüzünlü içim.. Sanki her an bir şey olacakmış gibi pır pır..

Sanki hiç derdim tasam yokmuş gibi.. Ama bir o kadar da nasıl çözücem ben bunları diye dertli.. Mesela sevgiliye hem deli gibi sinirliyim.. Hemde deli gibi aşık.. Sonra bir iş bulma konusunda yarın haber gelecekemiş de "Ee hadi bakalım gel" diyecekler gibi sabırsız.. Diğer yandan daha uzun süre kafamdaki işi bulamayacakmışım gibi hayal kırıklığına uğramış..

Nedense iyi şeylerde hep bir hüzün arar oldum gibi.. İş bulsam, "Yeni işe nasıl alışıcam ben şimdi, off o gerginlik çekilir mi? " diyorum mesela.. Sevgili hiç bişi çıkmazsa inşallah 1 aya dönecek, ya gelmezse diye dertleniyorum.. Kaşınıyorum biliyorum..

Galiba üst üste yolundan çıkınca işler.. İnsan umuttan bile şüphe duyar oluyor şu hayatta.. Halbuki belkide en dimdik durmam gereken zamanda, kendi derdime dert yaratıyorum işte..

İnsanların kafasındaki kendisi ile, aynaya baktığında gördüğü kendisi, bir olmayınca huzursuzluk olurmuş içinde hep.. Bende de uzun zamandır bu his var.. Bazen takıldıklarıma bakıyorum.. Yaptıklarıma.. Hatta bazen cümlelerim bile benim değil gibi geliyor.. Bir miskinlik ki bendeki sormayın gitsin.. Bir bahane uydurma telaşı bir bahane uydurma telaşı.. Kendime bile bahaneler buldukça daha da bir geriliyorum gibi..

Şöyle anlatayım ben size;  ben her sabah 6 da kalkıp sporumu yapıp, sonra duşumu alıp giyinip, saçımı makyajımı yapıp keyifli bir kahvaltıyla güne başlardım.. 7 buçuk gibi evden çıkar okula giderdim.. Tüm gün deli gibi koşturup, akşam eve dönemeden mutlaka alışveriş yapar, hiç olmasa mağazalara bakar sonra eve yürürdüm.. Günlük bakımımı yapar, duşumu alır kitabımı okurdum.. Sonra kalkar ders çalışır, yetişecek projelerim için araştırma yapardım.. 12 buçuk gibi yatar ertesi gün aynı tempoya yeniden başlardım.. Bu arada sinema, tiyatro falan varsa hiç kaçırmazdım.. Her gün gazetemi okur, mutlaka haberleri izlerdim..

Şimdi yerimden kalkmaya üşendikçe sinir oluyorum kendime.. Sabah çalan alarmı en az 5 kere erteleyip, 1buçuk da ancak uyanıyorum.. Karman çorman bir hayatım var şu an.. Yarım yarım işlerim var.. Tamamlamaya gelincede bahanelerim.. Her gün bu gün son kaldır bakalım kafanı desem de, akşam hiç bir şey yapmamış bulunca kendimi bana dahada bir sinir olmuyor değilim..

Üşenmedim oturdum netten araştırdım.. Bu durumun farkında olmak iyi bir şeymiş.. Günlük bir plan yapıp uyman gerek falan diyor.. Bende kafamdan bir plan yaptım ama durun bakalım hayırlısı..