22 Şubat 2012 Çarşamba

Kurduğunuz Hayale Şu Anda Ulaşılamıyor..


 

Bazen hayal bile kuramıyor insan.. Öylece kalakalıyor sanki zihni.. Hayal gücü hep aynı yerde takılı kalmış bir plak gibi, belirli şeyleri tekrar edip duruyor.. Aynı görüntülere odaklanıyor..

Hayal edemiyorsan eğer, bakış açında sabitleniyor sanki.. Yeni bir şey göremiyorsun resmen.. Aynı yerde takılı kalıyor, aynı cümleleri kuruyorsun.. Belkide çoğumuz bu yüzden yıllardır aynı dertlerden yakınır olduk.. Yeni dertlerimiz bile olmadı belkide..

Bir evim olsun.. Bir işim olsun, şöyle sigortalı.. Birde araba aldım mı, yok benden iyisi.. Üstüne bir de düğün patlattık mı, bitti gitti işte hayat.. 

O kadar uzun zamandır aynı hayallere saplanmışım ki, bunların beni mutlu edip etmeyeceklerini bile düşünmemişim hiç.. Sanki hayallerini kurduklarım gerçek olursa mutlu olurum sanmışım.. Onları benim hayallerim sanmışım..

Çocukken ne olmak istediğiniz hatırlıyor musunuz diye sormuş bu gün bir kitapta.. Bir stilist olmak istediğimi anımsadım mesela.. Düşünürken bile mutlu olurdum bunu.. Rengarenk kumaşlar.. Ellerimde bambaşka bir hal alan yeşiller, kırmızlar, morlar, sarılar.. Cemil İpekçi'ye asistan olacaktım.. O kadarını bile hayal etmiştim işte.. 

Ya da sanat tarihi okumak istemiştim zamanında.. Bir tabloya bakıp, onu anlamak istemiştim.. Bir anda yanında oluvermek o ressamın..

Hepimiz gibi.. Pek çok şey olmak istemiştim aslında.. Belki de sadece ben olabilmek istemiştim.. İçimdekilerle, olduğum gibi..

Bu gün, hala takılı hayal gücüm aynı yerde.. Aynı dertlere yanıp duruyorum bu aralar.. Bazen bunu bilmek bile, biraz çevirmek gibi kafanı.. 

İçimde hiç susmayan bir ukala akıl verip duruyor bana.." Bir bakarsın dönüverirsin arkanı.. Birde oradan bakıverirsin olanlara.. Belkide bir cesaret gelir.. Hayal kurarsın yeniden. Bir çocuğun imkansızlığıyla.."