1 Temmuz 2012 Pazar

Nice Yıllara..


 Neydi bu oynadığımız.. Elim sendeydi belkide.. Tam yakaladığımızda yine ebe olduğumuz.. Ya da saklambaçtı.. Onları aramaktan bitap düştüğümüz.. Ve her bulduğumuzda yeniden saklandıkları..

Biz sokakta kalan çocuktuk .. Hani annesinin akşam ezanında eve çağırmadığı.. Komşu teyzeden su isteyen.. Üstü başı pis olan çocuktuk.. Herkes gitti.. Bir biz kaldık koca sokakta..

Komşunun şikayet ettiği.. Ağaçlara tırmanan meyve çalan çocuk olduk.. En çok sesi çıkandık hatta gün boyunca.. Hep azar işitendik.. Hep suçlu hep yaramaz olandık belkide..

Herkes çekip giderken hep geride kalandık aslında.. En yaramaz olandık.. Bundan bir şey olmaz.. Adam olmaz bu denilendik biz..

Adam olamayacaklardık.. Olamadık.. Biz ancak.. Oynamaya doyamayan olduk belkide.. Gece yarılarına kadar çığlık çığlığa eğlenen çocuktuk biz.. Hatta cepleri hep meyve dolu olan çocuk olduk..  Ondandı öğle yemeğine eve gitmeyişimiz .. İçinde uhde kalmadan büyüyen çocuklar olduk .. En çok dizleri yara olan olduk biz.. Başındaki dikişlerle övünen..

Adam olamadık biz.. Ama insan olduk en azından.. Hiç yoktan iyidir diyerek.. 

Bunca çoluk çocuk.. Hep beraber.. Cümbür cemaat..  Büyüdük büyümesine.. Ama vazgeçmedik oynamaktan.. Oyunun adı değişti.. Hayat dediler adına.. Bizse anlamadık hiç.. Oynamaya devam ettik masumca..

Nice yeni oyunlara.. Nice yeni oyun arkadaşlarına.. Ve teşekkürler.. Bir koca yıl hep beraber akşam ezanından sonrada o boş sokakta benimle oynamaya devam ettiğiniz için.. Nice yıllara..