28 Temmuz 2012 Cumartesi

Umut Et Durma Hadi!!



Hayat basit umutlar üzerinde kurulu.. Kim ki umudunu kaybeder ve vazgeçer.. İşte o an kendinden vazgeçmiş olur.. Kaldı ki çoğu zaman kendi istediğimiz için vazgeçmeyiz umut etmekten.. Çoğu zaman başkalarının gözünde nasıl göründüğümüzü düşünürüz de; vazgeçmiş gibi yaparız.. Kendimize yeni umutlar yaratırız.. Yada en azından öyle gibi yaparız işte.. Bundandır belkide içimizdeki bunca kırıklık.. Bu güvensizlik.. Ve bu mesafeler..

Hele de yeniden seni seviyorum diyemeyecek olmak.. Ona sarılamayacağının defalarca söylenmesi gibi.. Geri gelmeyecek naraları dönerken etrafında akbabalar gibi.. Olmuyor.. Vazgeçtim diyorsun.. Bıraktım umudun peşini.. Artık iyi bir şey olmayacak.. Bu yüzden başka iyi şeyler bulmalıyım şu naciz ömr-ü hayatımda..

Umut etmek güzel şey.. Kısmet demek.. Açık kapı olduğunu düşünmek güzel şey.. Hepsi bir anda yoluna girmese de.. Bir gece gelen bir telefonla ona doya doya sarılabilmek.. Kokusunu içine çekip gözlerine bakabilmek umut.. Yeniden olmayacak derken o, iki dakika daha yanında kalmanın tadını çıkarmak..  Ve uzun zaman sonra hemde çok uzun zaman sonra huzur hissetmek yine.. Omuzuna başını koyup, saçlarında gezen elini hissetmek..

Yeniden var olabilmek.. Hayatında olmak ve yeninde hayat bulmak.. Belki hiç bir şey olmayacak ile belki de her  şey olacak arasında ki bir sınırda olmak..

Umut etmek gerek bazen sadece.. Ve en içten.. En derinden.. En kimsenin bilmediği varlığınızla dua etmek..

Sevgili.. Varlığın eşittir huzur şu dünyada bana.. Ve sen gelmeyecek bile olsan.. Aşk.. Sen demek zaten.. Heyecandan elimi ayağımı dolaştıran..