8 Ekim 2012 Pazartesi

Gerginim Bu Günlerde..



Yine uzunca bir zaman sonra yazıyorum işte.. Ortalık sakin.. Hayat rutin.. Tek yeni konu benim yarın yeni bir işe başlıyor oluşum..
Deli gibi gerginim.. Ne olacak, nasıl olacak soruları uçuşuyor etrafta.. Yeni bir yer, yeni insanlar, yeni bir ortam.. Beni nasıl gerdi size anlatamam.. Sanırsınız gittiğim yerdeki herkes suratsız, konuşmaktan yoksun ve benden nefret edecek.. Sanki zorla gidiyorum.. O kadar olumsuz düşünceyle dolu ki kafam..

Bir yandan da işle ilgili hiç bir detayı sormamak gibi bir tuhaf salaklık yaptım.. Mülakatta ki sorulardan ancak tahmin yürütüyorum.. Kendi işim mi yoksa alakasız bir iş için mi gidince öğreneceğim mesela.. Benim için en fenası müşteri temsilciliği.. Hayatta yapamadığım bir iş.. Beceremiyorum.. Benden satıcı olmaz.. Resmen kabus gibi çöktü üstüme bu düşünce.. Ya öyleyse.. Acaba mı.. Belkide.. diye diye yedim kendimi..

Adamlarla o kadarda rahat konuştum ki, arayıp yahu ben ne iş yapıcam da diyemedim yani.. Bana dese biri mal mısın derim.. Yada ne bileyim salak bu diye düşünürüm..

İş konusuna çok fazla şey yüklediğimi de biliyorum.. Sanki bir işe başlarsam tüm hayatım değişecekmiş gibi tepki veriyorum.. Bir anda bir sihirli değnek gelecek, tüm yapmak istediklerimi yapabilicem.. Her şey eskiye dönecek.. Sanırsınız, işe başladığım hafta 10 kilo birden vericem.. Öyle mucizeler bekliyorum.. İş olmazsa sa karanlık bir çukura gömülüvericem ve bir daha asla oradan çıkamıycam gibi.. Hani eskiler derler ya bir atımlık kurşunum kaldı.. Aynı o durumdayım sanki..

Yapmak istediklerimle ilgili uzun listelerim var.. onu alıcam, bunu yapıcam, buraya gidicem, bunu ödeyeceğim.. Sanki hayatımı bir noktada dondurdum.. Şimdi onu yeniden çözmek istiyorumda, bir  türlü yeterli ısıyı tutturamıyorum gibi.. Hayatıma kavuşamıyorum gibi..

İşsizlik günlerinde insan bazı şeyleri çok iyi öğreniyor.. Mesela saygı görmek istiyorsanız, bir işe ve paraya ihtiyacınız olduğunu.. Çünkü aksi halde sizin kendinize ne saygınız kalıyor nede güveniniz.. Bir süre sonra bu insanlarada yansıyor.. Siz kendinizi işe yaramaz görünce onlar ne yapsınlar..

Bazen olduğum yerden tepe taklak yuvarlandım da, aşağıya düştüm gibi geliyor.. Eski yerime tırmanmaya uğraşıyorum.. Ulaşabileceğimi kendime her ne kadar tekrar etsem de, içten içe inanmıyorum sanki..


Bilmiyorum işte.. Kafamda allak bullak.. İçimde allak bullak.. Bir şeyler yapmam gerektiğini biliyorum.. Birde başlangıcı bulacak gücüm olsa..